Fisserman on Egotripperij (57)

Geachte Lezer(s),
Zo af en toe maak ik op een kladblokje een paar aantekeningen om een idee vast te houden voor zo’n verhaaltje. Zo ook afgelopen weekend. Ik was in mijn laatste aantekening vrij kortaf tegen mezelf. Moet ik nog eens goed uitpraten. Voor je het weet eindigt zo’n kleine irritatie namelijk in een enorme ruzie met jezelf. Mijn krabbel: “Zogenaamd ‘goed bedoelde’ egotripperij zuigt!”

Een waarheid als een oude koe die je zojuist uit het Amsterdam Rijnkanaal baggert, maar tevens een stelling die nadere verklaring behoeft. En wie is Fisserman om u van die verklaring te onthouden?
Ik doelde hier in eerste instantie op een milieu-maffia organisatie die onder de naam ‘Greenpeace’ door het leven gaat. Het is boeventuig van de richel, het is uitschot, het zijn teken die vastzuigen aan de portemonnee van de hardwerkende burger. Maar ik heb ze in de gaten! Zelfs de oprichter van Greenpeace, de vast en zeker integere Paul Watson, heeft zijn handen van deze doorgedraaide zeehond-heilanden afgetrokken.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou net zo veel van zeehonden als eenieder. Om nog maar te zwijgen over walvissen. Maar ik heb het gehad met die ongewassen en ongeschoren militante snaken. Je kan geen stadscentrum meer doorwandelen of zo’n vieze middelbare scholier stapt op je af met de vraag of je even je bank- gironummer door wilt geven zodat Greenpeace er naar eigen inzicht een bedrag vanaf kan trekken.

Leuk grapje voor iemand die je haat: Ga naar www.greenpeace.nl en vul de gegevens van de desbetreffende persoon in. Geloof het of niet; maar een handtekening is niet nodig; Greenpeace plundert de rekening gewoon, want de bank ziet zo’n internet berichtje gewoon als ‘machtiging’. Ze zullen de bankdirecteuren wel chanteren: “we hebben fotomateriaal van u terwijl u uw parkiet onder dwang vingert… geef hier die automatische machtiging.” Zoiets. Misdadigers zijn het. En waar is dat geld voor nodig? Zodat een stelletje avonturiers dik betaald af mogen reizen naar hun Walhalla aan de Noordpool. Leuk met rubberen bootjes over de golven, of bij – 40 graden Celsius door een sneeuwstorm. Allemaal voor de dieren? Lik mijn behaarde reet. Het is allemaal voor de eigen kicks en voor de bewondering door je domme omgeving. Het neuken van biologie studentes na iedere voordracht is mooi meegenomen. Dat je feitelijk de zaak van de dieren geen goed doet interesseert niemand ene hol. WNF is Tros, WNF is Avro, WNF is Ivo Niehe, maar WNF is dus gewoon wel goed bezig. Voor Greenpeace ben ik bijna bereid zeehonden biefstuk met kilo’s tegelijk achterover te slaan. Maar laat ik de stelling breder trekken.

Bonnie St. Clair, Albert West, de Deurzakkers en Guus Meeuwis die samen een nummer opnemen tegen de oorlog in Polen bijvoorbeeld. Het feit dat er helemaal geen oorlog ís in Polen doet er dan niet toe. De artiesten zitten zwaar in het verdomhoekje en zoeken publiciteit. ”Is er niet nog ergens oorlog of zo?” “Rwanda?” “al geclaimd” “Afghanistan dan? “ “Ligt nog veel te gevoelig” “Voormalig Joegoslavië ofzo?” “Door toedoen van Warchild is dat helemaal Borsato gebied.” “Kut. Noem nog eens een Oost-Europees land.” “Polen?” ”YES!”

Zo gaat dat ongeveer. Een stelletje andere B-artiesten afbellen. En dan maar flink publiciteit scoren over de arme al dan niet gebroken ruggetjes van hongerige oorlogsslachtoffers, geheel belangeloos de eigen ten dode opgeschreven CD onder de aandacht van goedmoedige sukkels te brengen. Of wat dacht u van een kut CD als de via tv te verkrijgen ‘Songs 4 Praise’ verzamelaar? Goedbedoelde Hosannah liederen om de zakken van de producten met heilige giften te vullen. Leiders van religieuze stromingen hebben überhaupt al vele decennia ervaring in het vakkundig uit de zak kloppen van dukaten van arme hardwerkende drommels.

Wat dat betreft zijn alle religies gelijk. Je zou er cynisch van worden. Al dat namaak charitatief gedoe.
Gelukkig besteed De Telegraaf veel aandacht in het katern ‘binnenland’ aan ene Sonja Silva die misschien wel teruggaat bij haar even onbekende ex-vriend. En dat stelt wel weer gerust. Sommige artiesten misbruiken nog ouderwets hun relatie voor hun publiciteitsgeilheid en /de Telegraaf is nog steeds geen krant met echte journalisten. Gelukkig maar.

Fisserman