Fisserman on Nederland (nr.40)

Waarom, oh waarom, zijn Britse interviewers toch altijd zo enorm veel leuker dan de Nederlandse? …en waarom, oh waarom, zijn Britse artiesten op hun beurt weer zoveel leuker dan Nederlandse?

Je hoeft niet persé iets te melden te hebben. Ik kan mij nog een interview van Jeroen Pauw met Ellen ten Damme herinneren waarin meneer Pauw er duidelijk alleen maar op uit was om duidelijk te maken dat jufrouw ten Damme niets, maar dan ook werkelijk niets te melden heeft. Ellen is zogezegd het enige prototype domme wicht dat toch nog een column had in een serieuze uitgave. Gelukkig heeft Volkskrant Magazine haar inmiddels een ongelooflijke schop onder haar mediageile hol gegeven zodat ze haar tanden naast Chazia Mouralli (Waarom zijn Nederlandse presentatoren toch zoveel slechter dan Britse???) in de stoeprand kon zetten. Maar Pauw was geen heer. Voortdurend lange zinnen maken, moeilijke woorden gebruiken en op zoek gaan naar dieperliggende motivatie… Je gaat een hond ook niet vragen waarom die zijn kruis likt. Daar denkt dat beest niet bij na. Zo denkt Ten Damme ook niet na. Ontoereikende hersencellen.

Toch weet ik zeker dat bijvoorbeeld Jonathan Ross er nog een heel vermakelijk interview van had gemaakt. Voor alle duidelijkheid; Ross heeft een talkshow op de BBC dat in Nederland tegen 02:30 uur wordt uitgezonden. "Later wordt het leuk" zegt Dolf Janssen, maar nog later wordt het nog leuker. Zo had Ross een week geleden ene sier Beltoon Joh aan tafel. Moeilijke man, zeggen de Nederlandse interviewers dan. Zelfs Ivo Niehe heeft het moeilijk met deze snuiter en dat terwijl hij hem toch in minimaal 486 talen kan interviewen. Elton zweeg in alle talen. Jonathan had er minder moeite mee. John komt binnen, schudt een hand, gaat zinnen, vraag 1: "Sir Elton John, do you shave your balls?". Dan vertoont zich de hand van de meester. Waar een rukker van het niveau 'Eddy Zoey' of een andere BNN-er een knal voor zijn kanis zou krijgen, krijgt Ross gewoon antwoord. Sir Elton John scheert zijn ballen niet, hij gebruikt een crème. Wilt u niet weten, wilde ik ook niet weten. Maar goed, de stemming zat er al in.

De meest bedreigende vragen werden gesteld: 'Elton zou al jaren geen goede plaat meer hebben gemaakt', 'hij was nog steeds niet volledig van de drugs af' en meeneer John gaf niet alleen antwoord er werd voortdurend gelachen, gegierd en gebruld. "Toppertje!" zouden ze in Utrecht zeggen. In Nederland kan dat niet. In Nederland nemen we onszelf hiervoor veel te serieus (Iemand met de oenige naam 'Brainpower' neemt zichzelf zelfs serieus) en zij die dat niet doen zijn prutsers.

Met een stalen gezicht doen artiesten van het tweede garnituur hun kunstje in Big Brother Huizen, Live and Cooking sets en Postcode Loterij decors. Gerard Joling zou op de BBC verbaal afgeslacht zijn als hij beweerde dat zijn carriere niet al tien jaar voorbij is. Hoon is zijn deel. Een waardeloos playbackende Sita bij Top of the Pops had van iedere Britse reporter een asswhipping gekregen waar het treurige wicht nog jaren de urine van door de broek zou laten lopen. Neerlands journaille uitschot doet zijn uiterste best om azijnpissers als Dinand of Bloem de Ligny te vriend(in) te houden anders zouden ze wel eens genegeerd kunnen worden voor de volgende perslunch.

Het Nederlandse muziekwereldje wordt bevolkt door lompe boeren zonder enig gevoel voor finesse. Niet voor niks dat de twee meest populaire nummerkes van Hollandse bodem 'Oerend Hard' en 'When the lady smiles' zijn. (Overigens is Barry Hay ondanks zijn artyfarty zonnebrilletjes natuurlijk gewoon agrarisch entertainer nummero uno) Robbie Williams is nogal een narcist maar zijn overtrokken arrogantie is uitermate charmant en professioneel. Rukkers band 'Billy the Kid' (u vraagt: "Wie???". Ik zeg: "Precies!") laten na één bijna-hit meteen etuis en agenda's met hun logo bedrukken. Wat voor een kwal ben je dan? Een hele grote dus. Ik ben echt gek op Den Haag , maar willen al die achterlijke so-called muzikanten uit die stad ophouden te bestaan?

Die nieuwe band 'Direct' bestaat ook al uit complete nitwits. Wat is dat toch met die 'scene' daar? Zit het 'em in het duinwater dat ze daar drinken ofzo? Ach, je hoort het al aan het taaltje. Een Engels accent klinkt zacht en rond en een Haags accent alsof je moet kotsen. Engelsen fluisteren 'Pardon me' als ze voorbij willen, Hagenezen schreeuwen 'Kankuht op!". Britten lachen om zichzelf, Nederlanders om anderen. Britse muzikanten nemen zichzelf niet te serieus omdat ze daar zelfverzekerd genoeg voor zijn. Nederlandse muzikanten leiden aan het chihuahua syndroom.

En dus is vrijwel elke groots aangekondigde nieuwe plaat van Nederlandse bodem toch weer "Much ado about nothing".