Fisserman on Durst (nr.39)

Laat ik even mijn woede ten opzichte van Nederlandse muziek terzijde leggen (heb ook helemaal geen zin om hèt duet van Borsato en K-Otic monstertrut Sita bij voorkeur neer te sabelen) en mij richten op een oude bekende. Of nee, laat ik dit even mooi en literair inleiden;

Begin juli 1994. Een Amerikaans freak metalbandje brengt hun eerste echte plaatje uit. De opening van track 1 is zo ongelooflijk pakkend dat MTV besluit het te gebruiken op de achtergrond van hun promo voor de uitzending over 'The Dynamo Festival'. Denk aan een hi-hatje, denk aan een basgitaar die zo diep is dat je hem nog in je maag voelt als je hem via de oordopjes op je discman beluistert, denk aan kortstondige momenten van intense gitaardistortion die uiteindelijk uitmondt in een volwaardige riff… en dan vanuit het niets de getergde en gekwelde oerkreet van Jonathan Davis: "Aaaaarrrreeee you READDDDYYYYYYY!!!!???" en de hel breekt los.

Maar man o man, als dat de hel is: stuur me er heen. Betere debuutalbums dan die schijf van Korn zijn er nauwelijks gemaakt. Beukende energie in je gezicht, woord aan je moeder! Het was nieuw, het was cool, het was Adidas, het was voorbestemd om een commerciële melkkoe te worden. We wisten het ook al, toen we met tienduizenden naar ze keken op de vliegbasis in 1997. Ineens doken er allerlei meisjes op voor het podium. Nette meisjes, niks niet stoere boel. Er stond een gozer met een glimmende paarse Adidas trainingsbroek op het podium te schreeuwen.

All Day I Dream About Sex (ADIDAS) was de geilste knipoog naar het grote geld op hun tweede album. Toch was het pas et 'Follow The Leader' echt helemaal over. Airplay op MTV prime time en TMF, airplay op mainstream radiozenders. Een nieuw fenomeen: 'de metalband' als muzikaal jeugdicoon. Eindelijk kreeg de commercie vat op het puberale proces van het 'zich afzetten tegen de ouders'. Er kon nu tenminste fatsoenlijk verdiend worden aan die bevolkingsgroep die zich traditioneel afzet van commercie: door slim de alternatieve rockbands in te palmen. Alternatief waarvoor vraag je je dan af? En nou had Korn jarenlang keihard gewerkt voor hun succes en uiteindelijk hebben ze hun compleet eigen stijl ontwikkeld dus ik moet zeggen, ik gun het ze van harte dat ze er inmiddels een zak knaken aan overhouden. Ik hoef die platen niet meer, maar ik hoop dat ze dat worst zal zijn.

Wat echter wel vervelend is, is dat er met zo'n populaire nieuwe stijl die wordt groot gemaakt door één uitvoerder (en er dus maar één label aan verdiend) is dat de andere platenbazen hun eigen kloon willen hebben. Elke kloon slechter, elke kloon minder origineel. Dus zitten we nu met een enorme hoop nu-metal of new-metal of hoe je die rotzooi ook wilt noemen. We zitten met de metalhead Fred 'Pikkekabouter' Durst opgescheept die meer tijd moet steken in het instuderen van de danspasjes dan in het schrijven van goede muziek (of zouden de Limp Bizkit nummers ook al door John Eubank geschreven worden?).

Een boze bostrol die op een stoere wijze het draaien aan een enorm stuur nadoet onderwijl keihard 'ROLLIN' ROLLIN' ROLLIN'' schreeuwend. Hallo!? Gaat het nog een beetje? Een gitarist die zichzelf zwart verft en in zijn vrijwel naakte aars het podium opklimt. Neem ik zoiets serieus? Nee, dacht het niet. Afzetten tegen je ouders? Ammehoela. Limb Bizkit is gewoon een leeg en zielloos merk waarmee grote platenbazen je allerhande rotzooi in je maag proberen te splitsen ('Puddle of Mud: de nieuwste ontdekking van Fred Durst' staat op hun site. Als je dan geen merk meer bent). En dan wint dat gebeuren de nieuwste marketing- en reclameprijs; de MTV award. Het wint zelfs een communicatie onderscheiding in drie categorieën; "Best Album" (meest effectieve jeugdpropaganda actie en zakgeld aftroggeling) "Best Rockgroup" (mainstream band met de PR persoon die het beste weet te ontkennen dat ze mainstream zijn) "Best Website" (meest digitaal geïndoctineerde schare kinderfans)

Zoals de Gorillaz al opmerkten hadden zij de webaward natuurlijk moeten winnen,daar hoeven we niet moeilijk over te doen. Toch heeft deze treurnis zijn apotheose nog niet bereikt. Fred Durst maakt plannen bekend om naar Londen te verhuizen. Want, zo stelt Durst: "In Europa is iedereen fantastisch.". Wat een debiel. Kan die man niet lezen? Weet hij niet dat zijn platen hier wèl verkopen? Dat dus niet iedereen fantastisch is? Ach -zucht- hij wil natuurlijk gewoon dichter bij Dinand wonen. Soort zoekt soort en ook Kane heeft met hun prijsje weer eens bewezen uitstekend kinderen hun geld afhandig te kunnen maken. En dan gaan ze nog op die ballen gehakt stemmen ook. Even hard als ik hoop dat Dinand wordt opgevreten door een 'règah' hoop ik dat Durst een keer niet 'The Gap mind' in de Underground.

Zal overigens een nieuwe ervaring zijn. Limp Bizkit in de underground. Nee, dan Korn.