Le Fisserman on Computermusic (nr.33)

Beste lezer(es),
Instabiliteit doet leven. Je wordt geboren, groeit, takelt weer af en sterft. C'est la vie. Diepe dalen maken hogere pieken mogelijk en meer van dat soort geouwehoer van grootheden als Toon Hermans. In beginsel is het met muziek eigenlijk precies hetzelfde gesteld.

Een toon, op de natuurlijke manier geproduceerd, wordt geboren; groeit en sterft langzaam weg. Die ene toon brengt enorm veel ondertonen en boventonen met zich mee. Eén toon verbergt duizenden melodieën. Poëtischer kan ik het niet brengen.

Ergens in het Himalaya gebergte bevinden zich muzikanten die via een instrument dat slechts één toon voortbrengt gehele symfonieën spelen. Of wat dachten wij van de didgeriedoos van de Aboriginals? Nou!? Wat dachten wij!? Gitaren, piano's, trompetten, pauken allemaal danken zij hun charme aan het volle warme geluid van al die toontjes, de aanzet en het wegsterven van het geluid dat ze produceren. Dat maakt muziek levend.

In het westen zijn we echter de weg kwijt geraakt in muziekland. Wij doen ons uiterste best om elke toon zo zuiver en stabiel mogelijk te maken. Gevolg hiervan is dat westerse instrumenten dodelijk saai zijn geworden. Een toon is een toon en daarmee basta. Als gevolg hiervan is de melodie ontstaan. Doordat een enkele toon niet meer boeit zijn er meerdere nodig om leven te brengen. Simpel toch?

Nu ben ik te zeer verwesterd om dit nog als een probleem te ervaren. Maar de nieuwste innovatiegolf in de muziek der ontwikkelde landen was echter het nog verder kapotknuppelen van het leven in de muziek. Dit doet men door muziek te proberen te vertalen in nullen en enen. Digitale zooi. En nou weet ik ook wel dat het menselijk oor niet afdoende bekwaam mag worden geacht om het verschil te horen tussen een gewone gitaar en een gitaar op ceedee, maar het gaat mij dan ook met name om muziek die door nullen en enen gemaakt wordt. Waarmee ik wel zeggen; muziek die bestaat uit bliepjes, pliepjes en zoinkjes.

Elk bliepje volstrekt hetzelfde als alle andere. Gadverdamme. Dooie muziek voor dooie mensen. Trance, Techno, Rave, House, Jungle… niet gek dat je daarvan in een trance raakt; je raakt geestelijk afgestompt. Geconditioneerd door die repeterende dreun. Daarom vallen die 'muziek'stromingen mijns inziens dan ook niet binnen de defenitie van 'muziek'. Muziek heeft te maken met emotie, leven en communicatie. Communicerende vaten in plaats van holle vaten dus eigenlijk.

Je mag er van mij best naar luisteren hoor, ieder zijn eigen leven en zo, maar noem DJ Tiësto of Marcello in godsnaam geen muzikanten, want dat zijn ze niet. Nog afgezien van het feit dat wat zij doen niets meer en niet minder is dan heel goed plaatjes draaien en af en toe aan een knopje. De Chemical Brothers zijn best heel leuk, de Beastie Boys doen verdomd interessante dingen met ritmes, maar eerlijk is eerlijk; het mist de charme van een echte band. Vandaar dat Lamb toch echt vele malen boeiender is om naar te kijken.

Einde verhaal.