Live Performances (nr.32)

Beste lezer(es),
Live performances, zoals we dat in goed Nederlands plegen te noemen. Wat kan Fisserman daar over zeggen? Welnu, het volgende: vele bands hebben dat hele idee niet goed begrepen. (U zult mij vergeven dat ik het fenomeen 'DJ' inzake live performance buiten beschouwing laat. Plaatjes draaien heeft met optreden niets te maken.)

Met name de zogenaamde alternatieve (serieuze?) popbandjes lijkt het volledig te ontgaan dat er ook een bepaald visueel aspect om de hoek komt wanneer je met je hele handel op een podium gaat staan. Er mag best wat gebeuren. Maar in de gitaarpop hoek mag dat niet. Da's arrogantie en dat wordt genadeloos afgestraft door het kritische publiek dat je optreden beoordeelt naar de mate waarin je foutloos je akkoordenschema's doorloopt.

Beweging is uit den boze. In navolging van de Dire Straits zie je de meeste bandjes hun muzikale ding doen terwijl je naar een poster staat te kijken. Volstrekt apatisch beroert de achrismatische zanger(es) de snaren van het gitaarinstrument zonder ook maar enige blijk te geven van sociale vaardigheid. Met een geconstipeerde blik van heb ik jou daar drukt de toetsenist zijn krukje tussen de billen terwijl hij zwaar verkrampt zijn lippen tegen de microfoon zet om een twee-en-een-halve stem over het publiek uit te werpen.

Kijk het publiek in godsnaam niet aan, dat brengt je uit je concentratie. Het publiek is keihard en genadeloos. Arrogantie wordt afgestraft door een ferme blik van afkeur. Als je er een showtje van maakt dan zwaait er wat. Plezier in optreden is enkel weggelegd voor die enge hardrockers. (Punk, metal en hardcore is namelijk één pot nat voor 90% van de Nick Drake en Belle & Sebastian luisteraartjes; geblaat voor gepeupel)

Toch prefereer ik in de meeste gevallen een optreden van die laatste groep. In plaats van contactgestoorde zombies treffen wij energieke mafkezen aan die weten wat het is om te proberen het publiek te vermaken. Dan maar eens een foutje potdorie! Springen zult gij en wel nu! Tekstueel misschien niet 100% in orde, de muziek klinkt voor het ongeoefende oor als één grote pot nat, maar dat nat is wel zweet. Zo zien we het graag, een beetje bezieling. Kijken of je dat publiek een beetje uit hun plaat kunt laten duiken.

Tussen deze begeestering (een uitstekend Germanisme, waarvoor mijn dank) en ontluistering bevind zich dan nog datgene wat ik wil classificeren als zijnde de wannabee performers. Spears, Five, Boyzone en Aguilera na-apers dus. Luisterend naar namen als Girl Thang, Just Boys, K-Otic en weettikwat Bolland & Bolland nog meer verzinnen. Dan hebben we het dus over een performance met ingestudeerde pasjes en slecht geplayback. Pepsipop niveau. U en ik zijn geen 8 meer en mogen hier eigenlijk geen reet meer aan vinden. Dan nog liever geld neertellen voor Kabouter Plop on Tour of Samsom en Gert voor mijn part, maar niet dit. Ook niet op braderieën, ook niet op koninginnedag… helemaal nooit.

Je moet beginnen met de liefde voor muziek en ach dat geld, dat zien we wel. Niet andersom. Ik poep op jullie. Vertrek naar Salou, vandaag nog. Walgelijke shows van een andere orde; zwijmelige zangers die op een bandje zingen dat ze thuis ingespeeld hebben op de Yamaha. Yuk! Of wist u al dat Acda en de Muniik al jarenlang geen live optredens meer geven? Die zetten gewoon twee poppen van Madame Tussaud neer.

Er is zoveel bagger te zien op Nederlandse podia… da's waarschijnlijk het enige positieve dat ik over Krezip te melden heb. Hun muziek mag een slap aftreksel zijn van de toch al slappe K's Choice onzin… hun performance is in ieder geval beter.