Fisserman's konijnen kunnen hem zelfs niet helpen (nr.29)

Beste lezer(es),
Fisservrouw is er een week tussenuit zoals dat heet. Met de Universiteit zeven dagen naar Praag. "Leuk joh!", was mijn eerste reactie op dat nieuws terwijl ik in gedachte al een week rust (frituren, bier en harde muziek) beleefde. Om genante situaties te vermijden heb ik maar niet op het wegrijden van de bus gewacht… zo'n huilende vriendin, dat kun je als man emotioneel dus helemaal niet aan. Zelfverzekerd stapte ik in mijn groene Puntootje en met een vrolijke zwaai reed ik naar huis. Niet dat ze het zag, want ze moest enorm hard lachen om een grap van een vriendin ofzo, verdomme.

Een lege auto op een lege snelweg en de chauffeur heeft een vol pakje sigaretten bij zich. Dè formule voor een succesvolle rit. Helaas is de voorruit wat troebel, evenals het stuur, de versnellingspook en de radio. Huh? Ik wrijf eens door mijn ogen. Alles weer helder. Ik zit hier toch niet een beetje met vochtige ogen? Ik!? Fisserman zelf!? Het zal de slaap wel zijn verzeker ik mezelf. Ik zal straks thuis eens lekker op de bank gaan liggen, de Tour kijken, fles cola en een zak chips en dat om 6 uur 's morgens!!! YEAH! Rockrockrock….

Zou iemand mij uit kunnen leggen waarom de Tour niet om 6 uur 's morgens herhaald wordt op Eurosport? Of waarom je van chips en cola als ontbijt zo kotsmisselijk wordt? Na de derde herhaling van het Journaal wordt het mij duidelijk dat er te weinig nieuws in de wereld is. TMF dan maar... Wat een ongelooflijke runderen zitten daar te Veejayen tegenwoordig. Niveau 'Megafestatie', u begrijpt ongetwijfeld wat ik bedoel. Lelijk èn dom, maar toch een air van hier tot de Jaarbeurs.

De eerste clip die ik zie, is die van Sita en Bart van Starmaker… "The way I tremble when you touch me, the way I shiver when you say you love me…" Waaaaahhhhh!!!! Dit is teveel, de teevee gaat per direct op non-actief. De eenzaamheid grijpt me naar de keel. Zielig en alleen ligt de vrijgezel voor één week (met dank aan John Irving) op de bank te luisteren naar zijn ademhaling.

Idee! Ik loop het dakterras op en ga door mijn knieën voor het konijnenhok. Twee schattige zilvergrijze dwergkonijntjes kijken me met kleine oogjes en snuffelende neusjes aan. "Hallo, hoe gaat het met jullie!?" Inderdaad, beetje trieste actie misschien, maar hopelijk zijn de buren nog niet wakker, "Hebben jullie zin om eventjes met Fisserman te spelen?" Met konijnen valt geen gesprek te beginnen "Sodemieter op man! Zie je niet dat we net onze achterpoten aan het schoonlikken zijn of zo!?" Ze huppelen weg van het gaas, draaien zich nog eenmaal om; "IMMERS!…DAARENTEeeeeGEN" roepen ze. konijnenhumor… lachen!!! Voorwaar, nog meer afwijzing.

Fisserman laat zich echter niet kisten. Ziehier, dat vertik ik! Ik pak de bus en ga de stad in. Ceedees kopen, da's wel mannelijk. Eindelijk eens al die fokking kledingwinkels voorbij kunnen lopen en op zoek naar de nieuwe Sparklehorse, Zita Swoon, Muse, Tindersticks of een ouwe Claw Boys Claw. Fisserman roelt!

In de stad wordt ik aangesproken door werkelijk iedere idioot die maar iets te verhandelen heeft. "Wilt u een proefabonnement op de Telegraaf?" "Nee dank je, ik lees liever een krant 's morgens…" "Straatnieuws?" "dat ding komt eens in de twee weken uit… daar zit geen nieuwswaarde aan." "Wilt u de petitie tegen proeven op apen ondertekenen?" "Nee, da's nieuws geworden door Fréquin en ik ben nu dus pro-apenproeven." "Pardon, mag ik u iets vragen?" Het meisje van Amnesty international heeft dezelfde ogen als Fisservrouw. "Ghagha" antwoord ik. "Sorry?" "Natuurlijk. Duurt het lang". "Nee hoor, maar een minuutje". "Jammer" ."Kent u Amnesty International?". "Nee, nooit van gehoord, vertel me àlles over die fantastische organisatie."

5 minuten later sta ik nog wat beduusd met een briefje in mijn klauwen wat mij duidelijk maakt dat ik de komende jaren fl 50,- per maand betaal tegen het martelen… Wat de fok is net gebeurd, vraag ik mij af. "Vrede voor de wereld broeder!" zegt een kale Hare Krishna tegen me en legt vriendelijk een hand om mijn schouder. Met onvermoede krachten sla ik hem tegen de grond. Dat voelt alweer een stuk beter. (de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik die wereldlievende kontenlikker slechts in gedachte op een kaakslag werd getrakteerd.)

"Hey! Hoe gaat het met jou!?" het volgende obstakel tussen mij en ongebreideld plezier in het Walhalla der muzikaal genot, de platenwinkel, is gearriveerd. Ik draai mij om, wat moet je anders? Een ex-je. Dat kon er nog wel bij. Een hoop gekakel en geblaat volgt. 'Hoe goed ik eruit zie, hoe leuk mijn column is, dat ik zo weinig veranderd ben'… dat soort dingen. "Maar genoeg over mezelf" zeg ik "Hoe zit is het met jou?". Terwijl ze het verhaal van haar zompige post-Fisserman leven verteld, val me op dat ze een behoorlijk dikke reet heeft gekregen. Ze ruikt ook een beetje muf, dof haar, bleek gezicht… "Zullen we weer eens iets afspreken?" vraagt ze. Daar heb ik dus helemaal geen zin in. Als ik met zo'n wezen gezien wil worden dan laat ik me wel fotograferen in de dierentuin. Hebben nijlpaarden okselhaar eigenlijk? "Weet je wat, stuur me maar een mailtje."

De vergane glorie kijkt blij. Wat de jongens uit de kroeg altijd wel een 'lekker biggetje om 'es mee te knorren' is helaas echt een zwijn geworden. "Ik heb alleen je email adres niet" loeit ze. Ik pak een papiertje en schrijf er www.tripleee.net op. Via deze site kun je me wel vinden, onder 'Fisserman' enzo. "Oké, ik mail je volgende week!" en met deze woorden waggelt het weer een straatje in.

…Ik heb zo mijn twijfels…